Fun crecendo, agradecendo, protestando, defendendo e tropezando polo meu camiño de baldosas amarelas. Un camiño que intento seguir coa mellor vontade posible pero é dificil, non sempre o bo é co correcto. Así vou acumulando persoas, recordos e sentimentos. O malo poñoo no outro lado do cerebro, no do aprendizaxe.Son pesimista é agobiada, o tempo é a miña gran preocupación, teño medo a que as cousas cambien e tamén a olvidar e ser olvidada pero sobre todo a non poder expresarme.
No hay comentarios:
Publicar un comentario