Fun crecendo, agradecendo, protestando, defendendo e tropezando polo meu camiño de baldosas amarelas. Un camiño que intento seguir coa mellor vontade posible pero é dificil, non sempre o bo é co correcto. Así vou acumulando persoas, recordos e sentimentos. O malo poñoo no outro lado do cerebro, no do aprendizaxe.Son pesimista é agobiada, o tempo é a miña gran preocupación, teño medo a que as cousas cambien e tamén a olvidar e ser olvidada pero sobre todo a non poder expresarme.
23 de noviembre de 2011
17 de noviembre de 2011
Adelante,
abre la puerta y entra dentro. No pasa nada si no conoces a nadie o si no estás acostumbrada a ese ambiente. Tú solo entra con seguridad, como siempre has hecho, ¿recuerdas?. Eres segura, sabes serlo, naciste para serlo. Tienes la sonrisa y la picardía necesaria. Eres fuego, eres hielo, eres lo que tú te plantees ser. Ahora sientate, relajada, calmada. Si no sabes aprendes, no tienes más remedio. No querrás dar la sensación de que solo eres locura, no querrás ya ponerte fecha de caducidad, ¿no?. Pues eso, busca el equilibrio, la balanza. Tú eres libra querida, sin equilibrio no puedes ser feliz, no puedes ser tú. Sí, ya se que has cambiado, ya no tienes aquellas ansias, ni aquel afán de descubrir lo desconocido pero aún así sabes que falta mucho por recorrer, aún tienes que eliminar de tu cabeza todo aquello que te hace daño. Sigues siendo demasiado sensible, demasiado creadora de mundos ideales, demasiado buena, demasiado drogadicta, demasiado tozuda, demasiado..tu misma. Lo que no comprendo es: si antes de empezar algo ya sabes el final ¿por qué lo haces? aah claro, por haber si cambia, por haber si cambias. Yo creo que solo va a cambiar cuando no busques a la persona ideal porque estás equivocada, tú no quieres a alguien así. Tú quieres lo que odias, lo que te persigue, lo que muere por ti. Aunque hoy no lo entiendas, es así.
16 de noviembre de 2011
Que el tiempo hace el olvido es un engaño para bobos
yo lo intenté, te lo digo en serio. Apreté todos los botones que fui encontrando por el camino y que llevaban escrito el rótulo "adiós", también rompí letras y palabras cientos de ellas, miles diría yo. Incluso lloré a rabiar, lloré tanto que parecía una estúpida jonki que necesitaba su droga y lo cierto es que es así. Esto no es amor, es locura, desesfreno, muerte! Yo no pienso en mí solo en ti, siempre es...si yo hago esto él pensará esto, si yo voy a aquí igual lo veo, si yo...MIERDA! ¿acaso no lo entiendes? me estoy consumiendo, muriendo, agotando parezco una misera vela que sigue encendida y por mucho que sea de ley de vida que si está encendida se consume ahí sigue, dándolo todo y más en su mundo imaginario, en su cuento de hadas, en sus conversaciones ideales...en su odio hacia ti y cobardía hacia si misma: hacia aceptar que tiene un verdadero problema de amor.
15 de noviembre de 2011
De vez en cuando es agradable que te digan: todo va a salir bien.
pero el mundo no es agradable, está demasiado ocupado sacando las cosas de quicio, viendo la parte mala. Gritándola para ser más exactos. Y es que yo no lo soporto, no soporto tener que escuchar cosas que me ponen enferma, no soporto ver tus ojeras, tu palidez, tu fragilidad... que sí, que vale, que muy bien, que no es culpa mia , que sí, que te creo, que guay QUE CALLES! ¿me puedes dejar tomar a mi las decisiones?, ¿me puedes dejar a mi elegir si preocuparte?, ¿me puedes dejar sonreír?. Aveces pienso que podemos hablar relajadamente, algunas veces mi sueño gana a la realidad y hago un amago de ello pero no es posible. Tu capacidad de ver todo al contrario que yo es superior a mi paciencia calle o diga lo que piense el daño es el mismo, mi sensación no cambia: no soporto tanto pesimismo, no quiero tanto amor agobiante. Pero relaja, porque te quiero más que a nada.
13 de noviembre de 2011
El más yeyé de los enfermos.
Yo quiero ser así, quiero sonreír hasta morir, quiero no tener miedo a pasar la noche sola, quiero aprovechar mi libertad y dar paseitos por ella. Quiero sonreirle a mis visitas y preguntarles que tal les va. Quiero vivir sin creer que todo es negro pero amoldarme a mi gris no con resignación si no como fuera una cosa más de la vida.Quiero conservar la cabeza y mi sentido del humor, quiero no rendirme, igual que tú.
6 de noviembre de 2011
perfectamente incompleto
vivir sin riesgo a equivocarte, sonreír sin ojos de drogata, hablar como un profesor de universidad. Es lo que la gente normal llama perfección o madurez.
5 de noviembre de 2011
olvidar (te)
no es apretar un botón en mi cabeza, ni es darme cuenta de que eres malo para mi y mucho menos es aceptar consejos de gente que no puede entender una historia que no trate de ellos.
Olvidar (te) es no necesitar (te), es no tener que ponerme barreras para no hablar (te), es no estar obligada a borrar (te) o a censurar (te), es vivir ajena a ver (te), es no pensar (te), es no recordar (te), es no soñar (te), es no llorar (te). Es poder escribir algo sin que el inconsciente utilice el prononmbre TE seguido en silencio por un QUIERO.
Olvidar (te) es no necesitar (te), es no tener que ponerme barreras para no hablar (te), es no estar obligada a borrar (te) o a censurar (te), es vivir ajena a ver (te), es no pensar (te), es no recordar (te), es no soñar (te), es no llorar (te). Es poder escribir algo sin que el inconsciente utilice el prononmbre TE seguido en silencio por un QUIERO.
1 de noviembre de 2011
Busco un zapato que esté a la moda pero tenga personalidad.
Tiene que ser cómodo y clásico pero que su presencia pida riesgo y descontrol. Necesito una caducidad ilimitada, para toda la vida. Debe ser uno de esos zapatos que al ver en fotos de mil años atrás te sientas orgullosa. Indispensable es sin heridas, sin dolor pero con color, ganas y protección. Lo necesito caliente, flexible y tolerante con mi modo de caminar. Lo quiero enganchadizo, drogadito y domador. Busco la magia de cenicienta, la diversión del baile de media noche y la felicidad de recuperarlo. Exijo la perfección y el perfecto estado de las perdices del final.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)