23/10/10

Noche. Noche de timbrazos, de llamadas telefónicas, de celos. Noche de luchas, de fantasía. Noche de encuentros clandestinos, de destinos imposibles, de mentirse a uno mismo, de olvidar, de cambiar... :D

-porque te aferras maria?

Otro hilo mas del q me desengancho. Este ya es uno de los ultimos.

CLAUDIA MARTINEZ GUTIERREZ

Digamos que xamais podría chamarte persoiña, ou decirte que de verdad o non mirarnos acabará con tantos anos. Miña memoria vai fallando.

Aqueles detalles que marcaban o nostro dia a dia xa se van escapando da miña memoria, pero, aínda así, moitas cousas siguenme lembrando eses cabreos tontos por non agardarte na saida doutro insti, esa intelixencia aínda cando non atendes...antes estaba acostumada e casi mirabao como algo case normal pero agora doume conta de que ninguén é capaz de lembrarse de tanto, de saber tanto, de coñecerme dese modo, de controlar os meus estados de animo ou simplemente de poder rifarme e ao mesmo tempo facerme sentir ben...

Lémbrome da cantidade de veces que me chamaches tola e me controlaches, fas que entre en razón...sempre eras ti a que o arreglaba todo.

TI e as tuas ganas locas pola perfección, por ser feliz, por andar a tua bola, falar sen rodeos, calar a xente antes de coñecela, non sentirte inferior a nada... non sei moitas veces a xente falame e por algunha razón acordome de ti. Quizáis inda que cada vez me acorden menos cousas xamáis serei capaz de olvidar as persoas que tan diferentes son e se fixeron imprescindibles...

XAMÁIS DUDES QUE CAMBIAREI DE PENSALO.

Aínda me siguen dicindo q como duas persoas tan diferentes poidan ser tan necesarias a unha para a outra? como puideron comparitr tanto sen estar a las ostias? como puideron ser amigas? hoxe non sei a resposta pero gustame ser a excepcion na tua mente ;)