31 de diciembre de 2010

¿sabes que te digo?

Que en sentimientos el corazón es el que manda, la cabeza no cuenta.

La respuesta más fácil es largarse pero no por ello es la mas acertada.

Si no me crees piensa...todas esas sonrisas, esas conversaciones alegres hablando de él, esos enfados tontos, esas pequeñas cosas que te sacan de quicio, esas promesas de "paso de él" aun sabiendo que si el vuelve tu caes

Ahora dime de verdad quieres pensar con la cabeza? no, yo te conozco y se que no quieres. Porque aunque no salga bien, aunque sepas que va a tener un final y sabes que acabaras mal...existe esa posibilidad esa pequeña ilusión de que tu lo cambiarás y te aferras te aferras a sentir, a quererlo, a tener eses pocos momentos de felicidad porque hasta llorar piensas que te vale la pena...

Lo siento, pero si me pides consejo, siempre te diré que sigas porque me gusta ver tu sonrisa y por ahora él te hace feliz...quizá no del todo pero lo suficiente. Así que yo no seré de la clase de amigas que te dice “cariño, no te merece” porque confío que si a ti te gusta tanto...es porque sí te merece y él se da cuenta, no te deja ir...así que NO LE DEJES IR TÚ A ÉL.

24 de diciembre de 2010

Un tren de madrugada consiguió trazar la frontera entre siempre o jamás.

18 de diciembre de 2010

un pasito hacia el infierno

Cuando dos personas son tan diferente da igual lo q hagas porque siempre tendréis un concepto diferente de lo q esta bien o mal, del deber y el placer, de modo de vivir.

Tan solo te limitas a decirme como que como soy así si nadie lo es? yo soy así, y a pesar de que así me va me gusta saber que no cedo, y no por ser diferente a ti esta mal...

Tu eres feliz siendo perfecta, tan perfecta que me desespera, y mas cuando te comparas a mi...no solo somos diferentes si no que yo pienso q ser tu ES UN MALDITO HORROR.

No acabare mal, no te preocupes por mi, no lo necesito, tan solo vete yo no quiero un mundo de fantasía, lo perfecto me repele, me gusta llorar, gritar, patalear, caerme y levantarme, sonreír hasta tener agujetas, saltar por la calle, disfrutar de cada segundo desfasando como si fuera el ultimo...cometer errores...sentir miles de cosas, pasar de polo a polo, porque así soy yo MARÍA VIDAL BERNÁRDEZ la misma que te ayuda a pesar de todo, que te quiere ver sonreír, que te mete hostias cuando se enfada, que no te hace ni puñetero caso cuando no le interesa,que te larga fuera a cada paso, que te contesta mal, que te hace llorar, que te mima..y porque no te necesite para hacer algo no significa que no te quiero porque sabes que? TE QUIERO MAS QUE A NADIE EN EL MUNDO.

17 de diciembre de 2010

todo cambia,

la que hoy tan solo se mantiene a flote, mañana te hunde.

3 de diciembre de 2010

Quevedo lo define muy bien:

Es hielo abrasador,es fuego helado.

Parece mentira que después de los millones de veces que me rendí, que me dejé querer, que me porté bien...yo haya llegado a este punto de hacer por hacer, dejarse llevar...y esque no te das cuenta de que en eso no he cambiado? sigo hablando cuando ya no importa, cuando no me cabreo, cuando no es dependiente de mi sonrisa...cuando NO HAY NADA en juego...ahi hablo, hablo sin parar. Digo miles de cosas bonitas que fueron verdad. Las atrapo metiendolas enrte presente. Y miento...porque "casi" lo son, exacto "casi"...esa palabra que siempre oculta, ese matiz que no dices porque es la verdad de lo que pasa...

...Y esque donde hubo fuego siempre quedarán cenizas y los celos conservan al amor, del mismo modo que las cenizas guardan al fuego...y en medio de ese bucle aún hay celos,claro que los hay...pero soy demasiado caprichosa ¿y si son celos de YO no conseguir lo q quiero y ella si? y me conozco, y se que mucho de eso es cierto, lo que tendré que descubrir es si es un "totalmente cierto" o un "en parte"...parece ridículo querer conocer una respuesta así, pero con eso soluccionaría la duda de si te quiero o si..quiero quererte.

Y en la ignorancia sigo viviendo, quizá soy inconsciente porque no quiero saberlo, de alguna forma ya lo intuyo...y me da miedo, asique ¿para qué asegurarme?...y sigo quedando aquí, a tu lado. Modificando mi forma de decir las cosas. Dando por sinceras todas esa vacilaciones. Ocultándote ese "casi"...pero aveces todo se me va de las manos, no soy capaz de controlar mis sentimientos y voi a por ella...sí, a por ella. Ella...que indirectamente metió las narices en mi camino, ese estúpido obstaculo que me molestaba. Y lo hago desaparecer (esto es imposible que entiendas por qué va...son esa clase de cosas que hago sin que tu te enteres)...y ahí demuestro que algo siento, o sentí...pero tú me dejas ir, me permites escapar con demasiada facilidad, me acostumbraste a no necesitarte...lo cual provoca que ese " casi" convierta en mentira toda la historia.

Antes era como un juego, más bien una provocación, eso es, me provocabas, era como si me digeras tú no eres capaz de quererme, de portarte bien por mi...y quise demostrármelo, pero nunca fui capaz de demostrartelo hasta q me hacias llorar ( y ni aún así te lo demostraba todo) y con el paso del tiemposi q te fui diciendo cosas de más pero soloo porque me acostumbraste a estar sin ti. Era un juego sin importancia, si ganaba:al fin tendría lo que quería y si perdía:pues seguía con mi sonrisa que ya había aprendido a mantenerse sola.

Y se puede decir que gané, dige todo lo que tenía que decir, sin mentir ni exagerar y gracias a eso sigo aquí, a medias...pero sigo quieriendo más y nada cambia. Solo el que cada día mis sentimientos son más independientes de ti...creo que en este momento la única razón de estar aquí es simplemente porque yo quiero...

Una vez te dige que solo me iría cuando pensase que no vales la pena y además me quiero demasiado como para entender que tú me puedas dejar ir así como así. y insistía en verte porque como no, tenía 2ª intenciones. Quería hacertelo recordar, recordar ese momento especial. Aún así juegas con fuego, das demasiado por hecho que soy sincera y aveces tengo que hacer grandes esfuerzos par ano verte como algo que debo conseguir, ahora ya ni me molesto en ocultarte lo q pienso, siempre fuiste tu quién decidía...¿para qué cambiarlo ahora?...quiero que incluso el final sea un madito fracaso perfecto, un perfecto recuerdo más, como casi todo lo que hicimos y si no me crees, miranos en la foto o recuerda aquel día...no hay duda, seríamos perfectos!...por eso aún quiero, por eso casi te quiero.

Supongo que esa puta pregunta de ¿por qué te aferras, María? siempre tuvo una respuesta sin decir te quiero...porque aún pienso que vales la pena...y esque la esperanza es el sueño de quien está despierto.

P.D. Pídeme algo, algo que sea en persona y que quieras de mi. Yo no puedo estar quieta, si tú no lo pides...te lo daré yo pero como despedida. Ya te dige que quiero un fracaso perfecto como final y cuando no queda nada que decir, solo se puede avanzar o...salir. Tú decides una vez mas. L)

25 de noviembre de 2010

Otro ron. Hielo y limon.

yo solo busco que nadie lo entienda...pero cuando esté roto escuchar que valió la pena.

22 de noviembre de 2010

30

Un numero con miles de defectos, de historias, de cosas bonitas, de sonrisas perfectas y de lágrimas calladas, nada importante pero tampoco nada que merezca ser olvidado...y que quieres q diga? que me arrepiento y q al mismo tiempo estoy orgullosa...supongo que es mejor q camine sin pensar ;)

19 de noviembre de 2010

furabolos ;)

Y lo siento pero no puedo evitarlo.

Siento miles de cosas, al ver dos niños pequeños empezando una historia q sera el comienzo de muchas otras.

Cosas que no hace mucho hice yo, cosas que senti q dige o q malinterpreté...

Y sabes que algun dia dejaran de decir un te amo a todas esas personas que pasen por su vida, que poco a poco veran todo de una forma mas egoista y con malas itenciones por detras.

Porque por mal q suene lo bonito dura poco.Rapido se covierte en pura testarudez, no eres capaz de admitir la palabra normal en el diccioario de tu cabeza... y por eso haces las locuras mas extrañas, los detalles mas bonitos.

Con el tiempo empiezas a entederte, a saber el por qué haces miles de cosas y te sientes mal por ser asi...pero todos y cada una de esas personas vivieron contigo ese cambio asiq de una forma o otra influyeron en q tu seas asi y quizá no sea tan malo no sentir tanto, quiza no sea tan extraño intentar alejarte del mundo, quizá decir las cosas solo cuando no te importen tanto y ocultar la verdad, las segundas intenciones no sea mas q otro de esas cosas que dentro de unos años veras tan lejana como a esos dos niños pekeños diciendo TE AMO.

P.D y alomejor me equivoco y en el fondo la independecia que me gano a pulso, el no soportar depender de nadie, el como me comporto ultimamente escapando de todos aquellos q me importan no sea mas que miedo al ver que todo cambia, q todos dan por culo y q por una vez lo dare yo y lo siento pero es asi me canse de rallarme la cabeza y decirlo en alto, no se lo merecen la velocidad correr rapido callar y andar a tu bola aveces son normas imprescindibles para sonreir sin fingir ;)

10 de noviembre de 2010

Abusa de la norma, la rompe, juega con ella.

Y siento vacío, impotencia, mal estar, esa estúpida sensación de que sólo yo puedo evitarlo, cambiarlo todo, impedir que se escape de mis manos y no puedo encontrar la solución por mas que la busco...aveces creo que simplemente no quiero encontrarla, y me vuelvo loca.

Yo, que nunca recuerdo lo que sueño, de pronto me despierto a hostia limpia con la almohada, gritando un patético NOOO!, a punto de un ataque de nervios y todo ¿para qué?...para recordar una y otra vez....y no solo eso, miles de palabras, de frases hechas que en su momento fueron utilizadas, hoy son un puente directo hacia el recuerdo y ya ni hablemos de esos lugares. De hecho, los evito. Nunca paso por ellos, pero llego a casa y rompo mi promesa. Lo primero que hago es encerrarme en ese rincón de mi mente, ese mismo que hace daño, que me hace llorar y el único que al mismo tiempo me hace sentir bien. Y allí encerrada vivo, día tras día...y finjo, y miento, y soy la persona más falsa del mundo cuando afirmo que no pasa nada, cuando sonrío por la ilusión de algo nuevo, cuando le cuento que hablé con tal...y exagero cuando me rio simplemente porque no me voy a dejar caer, pero en cada uno de esos momentos mi mente viaja a quilómetros de allí, a miles de años luz de mañana y de hecho, alguien me conoce y lo sabe. Ve que aunque me ria igual que siempre tengo los ojos vidriosos, de eso de que te ríes de algo que se supone que ni siquiera estas viendo . Y me pilla a solas, y suena la pregunta ¿qué pasa María? yo contesto un nada y sonrío. No me cree, pero no dice nada, sabe que sólo acabaré soltándoselo el día que no pueda más y sólo en ese momento volverá a decir otra pregunta equivocada en el momento adecuado ¿por qué te aferras María? pues porque abusa de la norma, la rompe, juega con ella...y sólo por eso ¡ME GUSTA!

Tienes razón, nada es como hago creer. Cuanto más siento, más hago que me es indiferente y para nada es así...y intento estar todo el día ocupada para no analizar cada uno de esos detalles que me hacen enloquecer.

Solamente puedo decir que lo siento, lo siento por mi, soy más que lo suficientemente idiota para no querer salir del bucle... y soy consciente de que querer es poder, quizá ese es el fallo, en fondo soy feliz así, sintiendo.

23 de octubre de 2010

23/10/10

Noche. Noche de timbrazos, de llamadas telefónicas, de celos. Noche de luchas, de fantasía. Noche de encuentros clandestinos, de destinos imposibles, de mentirse a uno mismo, de olvidar, de cambiar... :D

22 de octubre de 2010

-porque te aferras maria?

Otro hilo mas del q me desengancho. Este ya es uno de los ultimos.

20 de octubre de 2010

CLAUDIA MARTINEZ GUTIERREZ

Digamos que xamais podría chamarte persoiña, ou decirte que de verdad o non mirarnos acabará con tantos anos. Miña memoria vai fallando.

Aqueles detalles que marcaban o nostro dia a dia xa se van escapando da miña memoria, pero, aínda así, moitas cousas siguenme lembrando eses cabreos tontos por non agardarte na saida doutro insti, esa intelixencia aínda cando non atendes...antes estaba acostumada e casi mirabao como algo case normal pero agora doume conta de que ninguén é capaz de lembrarse de tanto, de saber tanto, de coñecerme dese modo, de controlar os meus estados de animo ou simplemente de poder rifarme e ao mesmo tempo facerme sentir ben...

Lémbrome da cantidade de veces que me chamaches tola e me controlaches, fas que entre en razón...sempre eras ti a que o arreglaba todo.

TI e as tuas ganas locas pola perfección, por ser feliz, por andar a tua bola, falar sen rodeos, calar a xente antes de coñecela, non sentirte inferior a nada... non sei moitas veces a xente falame e por algunha razón acordome de ti. Quizáis inda que cada vez me acorden menos cousas xamáis serei capaz de olvidar as persoas que tan diferentes son e se fixeron imprescindibles...

XAMÁIS DUDES QUE CAMBIAREI DE PENSALO.

Aínda me siguen dicindo q como duas persoas tan diferentes poidan ser tan necesarias a unha para a outra? como puideron comparitr tanto sen estar a las ostias? como puideron ser amigas? hoxe non sei a resposta pero gustame ser a excepcion na tua mente ;)

30 de mayo de 2010

Los trocitos ya son uno y forma algo olvidadizo.

Lo que hace daño no lo conozco, siempre me escapo y me escondo muy adentro, en donde nunca entro. Donde nadie busca. Ese lugar es solo mio, un rincón perdido. Fueron muchas cosas,cada una tiene su parte genial hasta que quise saberlo! Nunca di aprendido la importancia de ignorar.

Pensaba que aquello era un irreal pero me equiivoqué era más q real. Me quemé y salí corriendo, no se lo conté a nadie, no le pedí explicaciones, no le conté que había pasado simplemente me fui sin decir adiós e hice lo que siempre hago para olvidar: DISFRUTAR! de manera alocada y desenfrenada sin pensar, dejarse llevar...
Ellos piensan que el remedio fue peor que la enfermedad y no se lo niego, hice daño, mucho daño. Jodí a una personita muy importante para mí, cada palabra que cruzamos es un espacio vacío, un punto en blanco, algo incomodo ya no hay ni rastro de nuestras conversaciones alegres ,de nuestras risas,de decirte te quiero, de esperar por ti a cada esquina ahora somos términos independientes aparentemente siempre unidas pero las dos sabemos que nada es como antes. Yo ya no te cuento las cosas, tu ya no cuentas conmigo.
Me gustaría poder explicarte cuanto lo siento, cuanto te hecho de menos. Nunca haría nada q te pudiera molestar, supongo que en ese momento no me paré a pensar. Siempre he creído que no importa el método mientras lo consigas y me cegué con el premio olvidándome de la protagonista del cuento.
Eres alguien a quien no quisiera olvidar porque vales la pena y eres de verdad.

29 de abril de 2010

Me da igual quedar débil, no me importa pagarlo tan caro. Dije que lo iba a hacer sea como sea y así lo hago. Es un secreto el como me voy matando. Ellas lo saben intentan evitarlo, pero yo quiero y quiero.
Ayer tuve miedo, por una vez, me sentí débil y te lo conté todo, tú me dijiste porque te lo había negado. No quería que nadie supiera que había hecho algo tan malo. Pensé que podría sola, que sabría controlarlo, pero se me fue de las manos.

24 de abril de 2010

Es una de esas veces, como tantas otras en la que ves como el peligro se acerca. Te quedas parado dejas que te mate. No dices nada, solo lloras. Duele, sientes que nada es importante, no puedes parar, te vas tranquilizando al ritmo de una respiración profunda, provocada. Es un 7º piso, por un instante miras para abajo con cara de querer saber si algo mejoraría estando tu allá abajo y ellos aquí arriba.
Después llega X te hace sentir culpable. Callas la boca, te concentras al máximo en una imagen en blanco, tu respiración comienza a cortarse, las lágrimas vuelven a concentrarse en tus ojos. X se pone histérica, solo la miras a los ojos. X se da cuenta de que oír su voz te pone peor pero tu ya no hablas, tu ya no miras, no te importa nada, solo piensas en salir corriendo...lejos!!
Mientras tanto Z piensa q estas loca, que todo es tu culpa. Que necesitas una burbuja. Tú le dices lo q no piensas de verdad.
C y S escuchan, escuchan todo, piensan que no sabes actuar, que no te sabes comportar que no mantienes la calma, es cierto! pero..no todo es fácil, Hay cosas que no son para ignorar. Hay cosas que son de verdad.
Tu eres la chica feliz,la que regala sonrisas. Nadie cree que algo te quite la sonrisa de tu cara, solo una amiga sabe algo, pero donde escondes lo importante? lo darías todo por mucha gente y sin embargo no eres capaz de contar lo que no entienden,lo que no comprenden...

2 de marzo de 2010

FALTASME TI

Porque eres demasiado especial y me da igual gritarlo para que sepas que es verdad.No te olvido y lo sabes, aunque no nos veamos y hace tiempo que no hablemos confío en ti ciegamente.No me hace falta ocultarte algo, tú me conoces,no hace falta preguntarte si confías en mi porque sé que siempre estarás ayudándome aún cuando no lo merezca.
Solo me faltas tú,.Sí, solo tú y todo es perfecto. Solo tú tía. Solo tú y yo y estaré feliz, necesito verte claudia necesito un segundo contigo

15 de febrero de 2010

su amigo, su locura

Sentados uno al lado del otro. Hablando, riendo, abrazados, con las manos entrelazadas acariciandose la pierna. Era tarde, debian irse pero seguían allí. Acompañados por un grupo, muchos amigos, muchas risas. Pero no importaba, seguian apartados,ajenos a todo aquello. Solo hablando de ellos.
Se hizo demasiado tarde,tuvieron que marcharse. Se fueron juntos,abrazados,riendo,hablando y pensando lo que sentían, no paso nada y al mismo tiempo paso todo: una sola mirada de complicidad, un solo abrazo caliente o un solo beso intentando acercarse al límite, basta para demostrarlo.
Ahora,ninguno dice nada, ninguno cambia su vida ni la del otro. Ella es libre y risueña. Él es el imposible que ella busca, su amigo, SU LOCURA.